ક્ષિતિજે મિલન: 5.પ્રયાસ

(ગતઅંક મા આપણે જોયુ કે ક્ષિતિજા અને શ્રેય બેય મુલાકાત પછી કૈક અલગ અનુભવી રહ્યા હતા.પણ ક્ષિતિજા એક જગ્યા એ વક્તવ્ય આપવા જવાનુ હતુ એ ભૂલી ગયેલી.એટલે પોતાની ગેરજવાબદારી પર એને ગુસ્સો આવ્યો,અને બીજા વિચારો ને બાજુ પર મુકી ,શિસ્ત-બદ્ધ થવા પર એણે ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું)
*****************************************************
શ્વેતા (વિકાસ ની પત્ની) વિકાસ માટે ચા બનાવીને રાહ જોતી બેઠી હતી.વિકાસે આવતા વેંત જ ટેબલ પર પડેલા કપ માંથી બે ઘૂંટડે ચા ગટગટાવી.શ્વેતા એ પુછ્યુ , રજા લીધી કે નહી તમે …અને ક્યા જઈશુ કાઈ નક્કી કર્યું?? “તુ મગજ ખાવાનુ ના ચાલુ કરીશ ,માણસ થાકીને આવ્યો હોય,થોડી શાંતિ તો લેવા દે.” ઋક્ષતાથી વિકાસે જવાબ આપ્યો.શ્વેતાનો ખીલેલો ચહેરો સહેજ મુરજાઈ ગયો.પણ તરત જ ફરી સ્વસ્થ થઈને કહ્યુ “સારુ નહી ખાવુ મગજ,આ તો તમને કાઈ વિચાર આવે નહી, એટલે મારે જ કૈક સૂજવવુ પડે ને બાકી કાલે શ્રેયભાઈ એ કીધુ એમ ટેણીયા આવે પછી જજો ફરવા ?” ‘હા,હા હજી બહુ સમય છે.જઇશુ એમ ક્યાં કહુ છુ નહી જઇએ.’ વિકાસે જવાબ આપ્યો. “તમે તો કૉલેજમા હતા ત્યારે શ્રેયભાઈ ને ક્ષિતિજાદી સાથે બહુ ફરી લીધુ છે,એટલે ધરાઈ ગયા હોવ,પણ હવે મને ફેરવવાની જવાબદારી છે તમારી” ‘હા એ તો તે સાચુ કહ્યુ,બહુ ફર્યા અમે ક્યારેક હુ ને શ્રેય એકલા, ક્યારેક ક્ષિતિજા સાથે ને ..લે,આ તો વિચાર જ ના આવ્યો,સુરત જવુ છે આપણે,શ્રેય ને ક્ષિતિજા બેય ત્યાં છે,આપણા લગ્ન મા મળ્યા એ મળ્યા પછી ક્યારેય મોકો જ નથી મળ્યો,બધા પોતપોતાની જીંદગી મા પડી ગયા…

શ્રેયે ક્ષિતિજાએ આપેલા એડ્રેસ પર કાળજી પૂર્વક સામાનની ડિલિવરી કરાવી દીધી.અને A.C ફિટ કરાવવા પોતે પર્સનલી કારીગર લઇને ગયો.કામ ચાલુ હતુ ને એ જગ્યાનુ નિરીક્ષણ કરતો હતો…અદ્દલ એવી જ જગ્યા જે ક્ષિતિજા હંમેશા વાતોમા વર્ણવતી…એ જ્યારે એના આ સ્વપ્નોની વાતો કરતી…ત્યારે એની બોડી-લેન્ગવેજ એકદમ જ બદલાઇ જતી….કિકી સહેજ મોટી થઈ જાય આંખોમા ચમક ભળી ગઇ હોય,અને અવાજમા હંમેસ કરતા થોડી નરમાશ આવે અને મક્કમતા વર્તાય. શ્રેય વિચારી રહ્યો હતો….”પણ એ બધુ અત્યારે સમજાય છે,ત્યારે તો માત્ર વાતો જ લાગતી, એ પુછતી તમને બેય ને આવા કાઈ વિચારો નથી આવતા? અને વિકાસ હા નથી આવતા,કલ કી કલ દેખેંગે એમ કહી ને હસી નાખતો,મારે તો કાઈ બોલવાનુ હોય જ નહી, ક્યારેક ક્ષણ પુરતુ થતુ ,હુ શુ ઈચ્છુ છુ જીંદગીમાં પણ કાઈ ખાસ વિચાર આવતો જ નહી,એક પરિવાર ને જરૂરિયાતો પુરી થાય એટલી કમાણી એથી વધુ કાઈ ઈચછ્યુ જ નથી.”           વિચારો ની સાંકળ મા ફોનની ઘંટડી એ વિરામ પાડ્યો.ફોન ખિસ્સામાથી નીકાળતી વખતે સહેજ આશા હતી કે, ક્ષિતિજાનો ફોન હોય,પણ સ્ક્રીન પર વિકાસનુ નામ હતુ.વિકાસએ બે-ચાર આડી-અવળી વાતો કરી ફોન કાપી નાખ્યો.શ્રેયને કંઇક અજુગતુ લાગ્યુ પણ વધુ વિચારવાની તસ્દી ન લીધી…… આ બાજુ ક્ષિતિજાને પણ ક્યારની ઇચ્છા હતી શ્રેય ને ફોન કરી ને પૂછવાની,ખરુ પૂછો તો કામ માટે ક્યા ફોન કરવો હતો,બસ ઇચ્છા હતી ફોન કરવો છે,…….અને આવા જ અષ્પશ્ટ વિચારોમા એ કાલે પોતાનુ કામ ભૂલી ગયેલી….એ વાત યાદ આવતા ક્ષિતિજા એ ફોન કરવાનુ રહેવા દીધુ….દિવસ એમ જ પૂરો થયો ઓફિસેથી નીકળી ક્ષિતિજા પેલી જગ્યાએ જઇને જોઇ આવી…A.c ફિટ થઈ ગયા હતા. બસ હવે એકાદ-બે મહિનામા એનુ સ્વપ્ન સાચુ થવાનુ હતુ.પણ ત્યા ક્યાં અટકવાનુ હતુ એણે તો હજી એ સંસ્થા જે હજી ખુલી પણ નથી એને વિસ્તારવી હતી….                                     આ બાજુ શ્વેતા એ વિચારીને ખુશ હતી કે વિકાસ એને ફરવા લઇ જવાનો છે.અને વિકાસના મનમા દોસ્તોને મળવાની આતુરતા હતી,અને શ્રેય ને ક્ષિતિજાને નજીક લાવવાનો પ્લાન…પહેલા ક્ષિતિજાને મળવુ કે શ્રેય ને કઇ રીતે અને ક્યા બધાએ ભેગા થવુ….એવી કેવી પરિસ્થિતિ ઊભી કરવી કે જેથી શ્રેય ને ક્ષિતિજા બેય મા એકબીજા માટે કૂણી લાગણીઓ જાગે…એ બધુ જ વિકાસ વિચારી રહ્યો હતો…..પૂરા પ્રયાસ કરવા છે આ વખતે તો બેય ને નજીક લાવવાના એવો નિર્ણય કરી વિકાસે આંખો બંધ કરી..

*************************************

અંક લખવામા બહુ મોડુ થઈ ગયુ છે ……વાચકો દિશાની અનિયમિતતા ને ચલાવી લે એવી આશા ….😋😋 નવા લેખ ની જાણકારી માટે wordpress પર ફોલો કરવા વિનંતિ…… અને આપ સૌના suggestions તેમ જ જ encouragement બદલ આભાર