ક્ષિતિજે મિલન: 4. અનુભૂતિ

( ગત અંકમા આપણે ક્ષિતિજાના કૉલેજકાળ મા ડોકિયું કર્યું ,વિકાસને ક્ષિતિજાની મિત્રતા, ને શ્રેય એ વિકાસને ફોનમા અચાનક ક્ષિતિજા સાથે થયેલી મુલાકાતની વાત કરી) હવે આગળ…..

*************************************

કાલે થયેલી મુલાકાતથી શ્રેય અને ક્ષિતિજા પર કાંઇકતો અસર થઈ હતી.પહેલી નજરનો પ્રેમ જેવુ અતિશયોક્તિ નહી કહુ.પણ સ્વાભાવિક માનસ છે આ માનવીનુ,કોઈની હૂંફ,લાગણી,પ્રેમ શોધવાનુ.વિજાતીય આકર્ષણ પણ તો કુદરતી અને સામાન્ય છે.                                            આજે સૌથી પહેલુ કામ ક્ષિતિજા એ શ્રેયના શોરૂમ પર જવાનુ કર્યું.આમ પણ કામ અધૂરુ રહી ગયુ હતુ.અંદર જઇને કારીગર મગન સાથે A.C વિશે વાત ચાલુ કરી.ક્ષિતિજાની આંખો ને મગજ બેય સ્થિર નહોતા એ ક્ષણે, આંખો શ્રેયને શોધવા આમથી તેમ ફરતી હતી.અને મગજ શ્રેય અંદર હશે,કે હવે આવશે,શ્રેય વિશે પૂછુ કે નહી,એ બધા વિચારો કરતુ હતુ…ત્યાં મગને સામેથી જ કહી દીધુ, “મેડમ, તમે સાહેબ ને શોધો છો ને?પણ સાહેબ હજી નથી આવ્યા એમનુ કાઈ નક્કી ના હોય રોજ આવીને મારે જ તાળા ખોલવાના સાહેબ એમની ઇચ્છા થાય એ ટાઈમે આવે,મને લાગે છે કાલેતો અહિ જ સુઈ ગયા હસે,પછી સવારમા ઉઠીને ઘરે ગયા લાગે છે.”                       ” ઓ બાપ રે, આટલી અનિયમિતતા,….અહિ જ સુતા હસે??ઘરે કોઈ રાહ ના જોતુ હોય??” ક્ષિતિજા એ પુછ્યુ, શ્રેયના લગન થઈ ગયા હશે? એની પત્ની હશે એ બધાજ મનના પ્રશ્નોનો જવાબ મેળવવા.”ના રે ..એકલા હોય તયારે જ આવુ ખાતુ હોય ને બાકી બૈરા-છોકરાં વાળાને તો ટાઈમે ઘરે જવુ જ પડે….મારે ય તે ટાઈમે પહોચી જ જવાનું ઘરે નહિતર બૈરી લોહી પી જાય…”મગન તાનમા વાતે ચડી ગયો…. આજે ખાલી હાથે પાછા જવાય એમ નહોતુ, એટ્લે શ્રેય ને મળવાની ઇચ્છા બાજુ પર મુકી, A.C  ઓર્ડરને ચેક આપી, ક્ષિતિજા રવાના થઈ…બહાર નીકળવા માટે એના પગ ઉપડતા નહોતા,કેટલાય સમયથી આટલી તીવ્રતાથી કાઈ અનુભવ્યુ જ નહોતુ, સ્થિતપ્રજ્ઞ થઈ ગઇ હતી જાણે, નવી ઉર્જાનો અનુભવ થતો હતો…છતા ત્યાંથી નીકળવુતો પડયુ જ .છેલ્લી સેકન્ડ સુધી ઇચ્છા હતી શ્રેય આવી જાયતો જરીક વાત થઈ જાય,પણ કદાચ નિયતિમા આજે એમનુ મળવાનુ ન્હોતું (ખાલી આજે જ ને!!!!!!)….                                                               શ્રેય આવ્યો ત્યારે મગને ક્ષિતિજાની વાત કરી, એ પણ ક્યાં આખી રાત સૂતો હતો….ક્ષિતિજા,વિકાસ કૉલેજ ને ‘અનુભવ'(ક્ષિતિજા નો ભૂતકાળ) બધુ જ યાદોમા રમતુ હતુ.એને ક્ષિતિજા સાથે વાત કરવાની આતુરતા નહોતી કારણકે એ ક્યાં છૂટો જ પડ્યો હતો, સતત એ તો જાણે ક્ષિતિજા સાથે જ હતો,પણ ત્રીજા વ્યક્તિ તરીકે. કૈક ઉંઘ મા આવેલુ સ્વપ્ન હતુ ને ,કૈક યાદ આવેલો ભૂતકાળ એ આખામા ક્ષિતિજા જરીક વાર પણ આંખ સામેથી ખસી નહોતી,…..અને વાત કરે તો પણ શુ? એક તો પોતે શરમાળ ને એમાંય ક્ષિતિજા સામે શુ બોલવુ એ એને ન સમજાય..                                                         એકબીજાના અવાજ સંભળાવા, ચહેરા દેખાવા,સંગીત જેવુ કંઇક હૃદયમા વાગવુ એ બધુ જ સીરીઅલોમા બતાવે એવુ કશુ જ નહોતું થતુ….હા પણ કૈક અલગ અનુભૂતિ તો હતી જ .                                     ક્ષિતિજા ઓફિસે પહોચી. આમ તો મગજમાંથી શ્રેય ખસતો નહોતો,પણ આ બધી વિચિત્ર અનુભૂતિઓનુ પૃથ્થકરણ રાતે કરવાનું નક્કી કરી કામે વળગી ગય…..કામ કરતા કરતા 4:00 વાગી ગયા….ફોન વાગ્યો, શાળાના ટ્રસ્ટીનો ફોન હતો, “મેડમ 4:30એ પહોચી જશોને? તમને યાદ કરાવવાનુ ના હોય.તો ય થયુ એક વાર ફોન કરીને કહી દઉ.”………અરે રે આજે તો વક્તવ્ય આપવા જવાનુ હતુ,સાવ મગજમાંથી જ નીકળી ગયુ.દર વખતે વક્તવ્ય આપવાનુ હોય તયારે અગાઉથી ક્ષિતિજા મનમા અમુક મુદ્દા તૈયાર રાખતી.અને સમયસર પહોચી પણ જતી….પણ આજે કોણ જાણે મગજમાથી વાત સાવ નીકળી જ ગયેલી…..પોતાની ગેરજવાબદારી પર ક્ષિતિજાને ચીડ થઈ આવી.તરત ગાડીની ચાવી કાઢી એ ઉપડી.છતા સમય કરતા 15 મિનીટ મોડુ થઈ ગયુ.વક્તવ્યમા તો વાંધો ના આવ્યો.છતા ક્ષિતિજાને આ જરાય ના ગમ્યુ,કેટલાય સમયની નિયમબદ્ધતામા ભંગ પડ્યો એ એને ખટકતૂ હતુ, બીજા બધાં માટે આ બહુ નાની વાત હતી ભારત મા 4 એટ્લે 4:30નો જ સમય ગણાય,અને ક્ષિતિજા ની નામના પ્રમાણે એ 15 મિનીટ તો શુ 1 કલાક રાહ જોવરાવે તો પણ લોકો ખુશીથી રાહ જુએ….કાર્યક્રમ પૂરો થતા જ એ નીકળી. અપ્રસન્ન ચિત્તે બેડ ઉપર આડી પડી….અને પેલી વિચિત્ર અનુભૂતિઓનુ પૃથ્થકરણ કરવાનુ તો બાજુ પર રહ્યુ….ને એનાથી ભુલ કેમ થય એ વિચારવા લાગી….અંતે ફરી આવુ ન થવુ જોઈએ એમ નક્કી કરી સુઈ ગઇ.

×××××××××××××××××××××××××××××××××

હવે ક્ષિતિજા ને શ્રેય ફરી મળશે કે નહી, ક્ષિતિજા પોતાની નિયત જીંદગીમા ફેરફાર લાવશે કે નહી,નિયતિ એમને ફરી મેળવશે કે કોઈનો ખાસ પ્રયત્ન,……જોઇશુ આગળ.